Prologue.

Brunet lekko wypuścił powietrze z płuc przygryzając dolną wargę jego różanych ust.
Przypominają mu się słowa jego chłopaka, chłopaka który odszedł. "Nigdy nie pozwól, by strach przed działaniem wykluczył cię z gry." Ten niesamowity chłopak, który miał przed sobą całe życie, Niall Horan nie mógł dożyć nawet swoich dziewiętnastych urodzin, bo pewien człowiek zamordował go z zimną krwią nie uraniając przy tym nawet jednej łzy czy minuty na zastanowienie czy dobrze robi.  Przez tak pojebanego człowieka nie żyje dawne oczko w głowie Lou. Zabójca jest do tego czasu nie znany. 
Louis myśli teraz o pogrzebie który miał swoje miejsce dwa lata temu. O uśmiechniętym wyrazie twarzy Niall’a kiedy go chowano. Cieszył się jakby żył i jakby znów śmiał się z żartów Lou.  Tomlinson miał jeszcze nadzieje, że nagle jego chłopak wstanie i powie z tym jego zabójczym uśmiechem  „ Zrobiłem was w chuja” i zacznie się śmiać lecz to się nie stało.  Jego miłość została zakopana 3 metry pod ziemią. 
- Jestem wstanie zrobić i poświęcić wszystko żeby ten bydlak pożałował. – wycedził przez zęby. 
Wstał z łóżka na którym leżał i zaczął ubierać kolejne części garderoby. Kiedy już stanął w lustrze nie spodobała mu się jego fryzura, więc udał się do łazienki. Biorąc pod uwagę to, że znajdowała się ona na parterze Louis zabrał wszystkie potrzebne mu rzeczy i zszedł na dół.  
Teraz jest królem. Ma kumpli którzy go podziwiają, szefa który jest nienaturalnie wymagający i twardy oraz dziewczynę.
Gdyby ktokolwiek powiedział mu jak wiele zmieni się w jego życiu nie uwierzyłby. Nie uwierzyłby też kogo spotka na swojej drodze. Ironia losu, że tak ułożony, szczęśliwy i sympatyczny chłopak zmienił się w chamskiego, niebezpiecznego i nieprzewidywalnego mężczyznę. Kto by pomyślał… Chyba nawet on nie zdaje sobie z tego sprawy, bo teraz większość czasu przeznacza na kradzieże, rozboje i pobicia. 
To nie ten sam Louis Tomlinson. 
Tego Louis’ego  może zniszczyć tylko jedno. 
Miłość. 

Louis wyszedł ze swojego domu zamykając drzwi w odcieniu ciemnego granatu. Ubrany był w czarne spodnie, Vansy i białą koszulkę w paski. W lewym ręku trzymał jensową koszulę, klucze i zeszyt, bez którego nigdzie się nie ruszał. Wsiadając do swojego Porsche posłał urocze spojrzenie małej dziewczynce, która jechała rowerem wzdłuż chodnika przy jego mieszkaniu. Dzieci były jedynym powodem, dla którego z tego twardziela uchodziło trochę miłości. Wsiadł rzucając rzeczy na siedzenie pasażera.  Odpalił samochód i odjechał. W trakcie drogi włączył radio. Leciała jego ulubiona piosenka.« The Fray - Look After You » Tomlinson jechał do miejsca, w którym spotykali się. Spotykali się oni. Cała banda, która była w tym czasie jego rodziną. Simon, Eleanor, Zayn, Josh, Sandy i Lou razem z małą córką Lux. 
Louis podjechał pod na pierwszy rzut oka podejrzane miejsce. Wysiadł z auta, zamknął drzwi i szybkim krokiem udał się do budynku. Wchodząc zdecydowanie trzasnął drzwiami. 
-Cześć palanci. – powtórzył swój codzienny tekst.
-Cześć kochanie. – piękna brunetka objęła go a na policzku złożyła słodkiego całusa.
-Hej El. Co dziś mamy do roboty? – zapytał.
-Pojutrze akcja, trochę tego jest. - odpowiedział Sandy.
-To czemu siedzicie na dupie? -Nie wściekaj się, czekaliśmy na ciebie. Gdybyś się nie spóźnił zaczęlibyśmy wcześniej. – powiedział Zayn siedzący w kącie na łóżku co chwilę sprawdzając swój telefon. Eleanor dostała sms’a, którego Louis chciał przeczytać ale ona zabrała telefon i poszła do łazienki twierdząc, że makijaż jej się zepsuł. -To od czego zaczynamy? – Zayn zwrócił się do Louis’ego.-Broń?



Niestety muszę zacząć bloga od nowa, bo mądra Natalia nie zapisała sobie hasła i e-mali'u jakiego użyła.Połączyłam to w jedno.